World Wrestling Entertainment

Do poczatku lat 80-tych wrestling byl sportem regionalnym, kazda istniejaca organizacja skupiala sie jedynie na okreslonej czesci kraju. Wrestler zasadniczo spedzal rok lub dwa w jednej federacji, a kiedy jego osobowosc stala sie zbyt stabilna i przewidywalna zmienial organizacje. Tylko kilku wrestlerow (np. Gorgeous George) bylo miedzinarodowymi gwiazdami.
Oto kilka takich regionalnych organizacji:
- AWA (American Wrestling Association) pochodzila z Minneapolis, kierowal nia Verne Gagne. AWA posiadalo takie gwiazdy jak: Sergeant Slaughter, Curt Hennig, Nick Bockwinkel i Hulk Hogan.
- Rodzina Von Erich'ow kierowala organizacja WCCW (World Class Championship Wrestling), szedziba federacji miescila sie w Dallas.
- NWA (National Wrestling Alliance), ktora pozniej przeksztalcila sie w WCW byla ponad organizacjami regionalnymi i robila bardziej miedzynarodowe walki.
- Inne organizacje pochodzily z Memphis, Tennessee (walczyl tu Jerry Lawler), Hawajow (kierowali nia kuzyni The Rock'a), Florydy i Georgii.
Poza tymi federacjami istnialo tez WWWF (World Wide Wrestling Federation) wywodzace sie z polnocno-wschodniej czesci USA, glownym miejscem walk WWWF byl Madison Square Garden. Pomimo, ze WWWF wywodzi sie z Connecticut wiele osob traktuje WWF jako federacjie z Nowego Jorku. Promotorem WWWF byl Vine McMahon Sr., glowna gwiazda federacji od samego poczatku jej istnienia byl Bruno Sammartino. Sammartino byl wczesnej kulturysa, pochodzil z Pittsburg'a, byl swojego czasu krolem WWWF. Sammartino byl main eventowal ponad 150 iprez w MSG oraz trzymal World Title najdluzej w historii, 8 lat bez porazki!!! Przy dzisiejszych szybkich zmianach mistrzow utrzymanie pasa przez rok to niemalze cud i trudno uwierzyc, ze Sammartino byl mistrze az przez osiem lat. Sammartino glownie wykonywal chywty typu Bear Hug, czy Backbreaker i mial silny zwiazek ze swoimi fanami. Kiedy Bruno po osmiu latach stracil pas na rzecz Stan'a Stasiak'a niektorzy jego fani plakali.
Innym wrestlerem, ktory posiadal ogromne "star power" byl Andre the Giant. Pomimo swojej wagi i wzrostu mogl wykonywac w rinhu roznego rodzaju akrobatyczne manewry, ktorymi zaskakiwal fanow. Urok Andre sprawial, ze ludzie nie bali sie jego rozmiarow ani sily. Jego popularnosc sprawila, ze stal sie najbardziej oplacanym sportowcem swiata.
W roku 1979 McMahon Sr. skrócił nazwę WWWF do WWF z powodow marketingowych.
Vince McMahon Sr. zmarl w roku 1982, a jego firme przejal Vince McMahon Jr., ktory wczesniej byl szefem mniejszych czesci federacji (byl nizej ranga). Oznaczalo to wielkie zmiany w WWF. Vince Sr. wspolpracowal z NWA oraz AWA natomiast Vince Jr. widzial w tyh organizacjach swoich wrogow i zaczal z nimi rywalizowac robiac gale na terytoriach tych federacji. Vince'a Junior'a opanowala chęc zrobienia z WWF pierwszej w historii miedzynarodowej federacji wrestlingu. Vince potrzebowal wrestlera, ktory bylby wszedzie tak rozpoznawalny, ze firma sama stalaby sie narodowa organizacja. Tym wrestlerem byl Hulk Hogan... reszta to juz historia.
Hogan walczyl w AWA, a wiekszy rozglos przyniosl mu udzial w kilku scenach w filmie "Rocky". Pomimo popularnosci Hogana w AWA, jej szef, Verne Gagne nie chcial dac World Title'a Hulk'owi. Gagne uwazal, ze Hogan ma duza charyzme, jest niezle umiesniony, ale nie umie walczyc. Publicznosc jednak nie przeszkadzal styl walki Hogan'a i chcieli by dostal pas. Gagne powiedzial Hulk'owi, ze pas AWA jest poza jego zasiegiem. Hogan odszedl z AWA do WWF, gdzie natychmiast zostal mistrzem. Kiedy w styczniu 1984 roku Hogan zdobyl pas bardzo szybko przyniosl rozglos WWF i sprawil, ze WWF stalo sie miedzynarodowa organizacja. Do WWF szybko zaczeli przybywac nowi wrestlerzy. Rowdy Roddy Piper, znany z brutalnych i krwistych feudow z Riciem Flair'em i Gregiem Valentine po przybyciu do WWF stal sie szybko wrogiem Hogan'a. Menadzerowie tacy jak "Captain" Lou Albano i "Classy" Freddie Blassie wniesli troche ozywienia i koloru do takich tag teamow jak: The Hart Foundation i Killer Bees. Wlasnie oni jako pierwsi wprowadzili do wrestlingu gimmicki i ksywki, ktore poza umiejetnosciami w ringu staly sie bardzo wazne. Wprowadzenie do wrestlingu rozrywki i jego Hollywoodyzacja nie podobaly sie wieloletnim fanom wrestlingu (Bruno Sammartino od tamtej pory nie oglada wrestlingu z powodu "sports entertainment"), ale nie dzialalo to na Vince'a, ktory rozwijal WWF w tym wlasnie kierunku. Vince wykorzystal usluge pay-per-view tworzac WrestleManie, ktora obecnie jest najwazniejszym punktem w kalendarzu WWF. Popularnosc Hogan'a byla nieprawdopodobnie wielka i nie malala pomimo obecnosci innych duzych gwiazd WWF jak Randy "Macho Man" Savage i Ultimate Warrior. Powoli zaczynaly sie lata 90-te i w WWF zaczelo panowac uczucie stagnacji, pojawila sie potrzeba stworzenia czegos nowego, jakiejs zmiany. Walki Hogan'a staly sie przewidywalne, gdyz prawie nigdy nie przegral on pojedynku, pozatym Hogan stawal sie coraz bardziej niecierpliwy i zaczal zajmowac sie graniem w filmach. W roku 1993 Hulkster opuscil WWF. Nie bylo wrestlera, ktory moglby zajac miejsce Hogan'a i biznes zaczynal powoli podupadac. Gwiazdy takie jak Bret Hart, Diesel, czy Lex Luger byly dobrymi wzorcami, ale zawodzic zaczal schemat "bohater vs. zly gosc" i zadna z nich nie osiagnela poziomu Hogan'a. W miedzyczasie McMahon i kilku pracownikow WWF zostali obciązeni przez rzad powaznymi zarzutami o dystrybucji i sprzedawaniu sterydów. Podczas rozprawy sadowej Hogan i inni zeznawali na niekorzysc McMahon'a przyznajac, ze uzywali steroidow. Do tego jeszcze sukcesy zaczelo odnosic WCW Ted'a Turner'a. Pchnelo to WWF do walki przez zatonieciem. Jak WWF ocalalo? Wprowadzono nowe, nieznane wczesniej schematy i sprobowano stworzyc calkiem nowy format WWF. Gimmicki przestaly byc kreskowkowe (np. Doink, czy Mantaur) i bardziej skupialy sie na osobowasci danego wrestlera. Shawn Michaels zmienil sie w podstepnego goscia i stworzyl grupe Degeneration X, Hunter Heart Helmsley zmienil sie z zakochanego w sobie faceta w lekcewazacego wszystko i wszystkich chuligana. Milutki Rocky Maivia zmienil sie w stuknietego na swoim punkcie The Rock'a, a cichy i spokojny Steve Austin zaczal pic browary i stal sie szorstkim i twardym facetem - "toughest SOB in the WWF." WWF zrezygnowalo takze z walk face vs. heel i kazdy walczyl z kazdym, co stwarzalo niepowtarzalne feudy.
To wszystko doprowadzilo do ponownych narodzin WWF, ktore, w swojej obecnej formie, jest bez watpienia najpopularniejsza organizacja wrestlingu wszechczasow. Jednak nie wiadomo co stanie sie za kilka lat, moze znow powroca walki w stylu lat 80-tych.

Opracował: Fuckhead

---

World Championship Wrestling

Federacja dziś znana jako WCW na samym początku swego istnienia była połączeniem Georgia Championship Wrestling i Mid-Atlantic Championship Wrestling. Pomimo różnych nazw federacja i tak była uznawana za jedną, a władzę nad nią sprawował Jim Crockett.

W listopadzie 1988 r. Jim Crockett sprzedał swoje federacje (Jim Crockett Promotions) WTBS. Federacje Crockett'a zostały wcielone do największej wówczas federacji amerykańskiej - NWA. Po pewnym czasie WTBS zaczęło zmieniać nazwy tytułów z NWA na WCW. Miało to miejsce pod koniec 1990 r. W styczniu 1991 r. nazwa WCW była już pełnoprawną nazwą byłych federacji Crockett'a i została odłączona od NWA.

WCW było własnością Time Warner i WTBS. Właścicielem Time Warner był Ted Turner. WTBS w dalszym ciągu zastanawiało się jednak kto powinien zostać wykonawczym wice prezydentem opiekującym się wrestlingowymi sprawami (Executive Vice President in charge of Wrestling Operations). Postanowiono powierzyć najważniejsze stanowiska w zarządzie Jim'owi Herd'owi, Allen'owi Frey'owi i Bill'owi Waty'emu, którzy wówczas mieli dość wysoką pozycję. Za prezesa WCW uznano Ric'a Flair'a, ale w późniejszym czasie okazało się, że była to tylko część scenariusza, a Flair tak naprawdę nie miał żadnej władzy w WCW.

Każdy zapewne zadaje sobie pytanie dlaczego WCW odeszło od NWA ze zmienioną nazwą. Powody były cztery...

nie było żadnych szans na pokazanie programu pod szyldem WCW
chęć rozszerzenia horyzontów przez WCW
WCW i NWA miało wspólnych mistrzów przez okres sześciu miesięcy
W 1991 r. WCW przejęło prawie całe NWA.
WCW dawniej miało swe siedziby w okolicy środkowo atlantyckiej (Mid-Atlantic) i okolicach Georgii. Oba te regiony były zdominowane przez NWA. WCW rosło w siłę i w niedługim czasie wyprzedziło NWA pod względem programów emitowanych w telewizji. Być może odejście WCW od NWA było krokiem niewłaściwym, ponieważ NWA było potężną organizacją, która po odejściu WCW całkowicie się rozpadła.

World Class, UWF, Florida i Portland opuściły Mid-Atlantic (WCW) i NWA. Później Tuner kupił federacje Crockett'a i nieoficjalnie umierające NWA.

1 stycznia 1991 r. oficjalnie zmieniono nazwę z NWA na WCW. Zawieszono także wszystkie tytuły i przez okres dziesięciu dni nie było ani jednego mistrza. Po tym okresie wprowadzono ponownie tytuły mistrzowskie. Tytuł mistrza Stanów Zjednoczonych WCW przypadł Lex'owi Luger'owi, ponieważ to właśnie on był ostatnim posiadaczem tytułu spod szyldu NWA. Z podobnego powodu tytuł mistrza telewizyjnego został przyznany Tom'owi Zenk'owi. Tytuły mistrza Stanów Zjednoczonych i mistrza telewizyjnego są jedynymi tytułami, których nazwy zostały przemianowane z NWA na WCW i mają bezpośredni związek z oryginalnymi tytułami NWA.

11 stycznia 1991 r. Ric Flair pokonał Sting'a i zdobył tytuł mistrza świata NWA. WCW jednak zmieniło nieco bieg historii i obwołało Flair'a pierwszym mistrzem świata WCW. Sytuacja była nie mniej trudna, ponieważ Flair był posiadaczem dwóch tytułów mistrza świata, NWA i WCW. Oba tytuły nie miały ze sobą najmniejszego związku. Później uznano Flair'a jako mistrza NWA pierwszym mistrzem WCW.

Podobna sytuacja była przy tytułach Tag Team'ów. WCW przyznało tytuły Butch'owi Reed'owi i Ron'owi Simmons'owi (Doom). NWA jednak miało swoich mistrzów, zupełnie nie związanych z mistrzami WCW. Tytuły NWA i WCW połączono gdy Doom pokonali The Steiner Brothers i ostatecznie zostali jedynymi mistrzami federacji. W 1992 r. WCW przywróciło tytuły NWA. Jego pierwszymi posiadaczami zostali zwycięzcy turnieju, Terry Gordy i Steve Williams. W ten sposób w WCW były dwa mistrzowskie tag team'y, a tytuły WCW miały bezpośredni kontakt z oryginalnymi tytułami NWA.

Zupełnie inna historia jest w sprawie tytułu mistrza świata NWA. W ogóle w WCW była bardzo dziwna sytuacja związana z tytułami mistrzowskimi. Pomimo tego, że mistrzem świata WCW był Ric Flair to późniejsi posiadacze tytułu NWA (który stracił Flair po zdobyciu tytułu WCW) Masahiro Chono, The Great Muta i Barry Windham zostali uznani za pełnoprawnych mistrzów. Nazwa tytułu NWA została zmieniona. Od tego momentu tytuł nosił nazwę międzynarodowego mistrzostwa WCW. 18 lipca 1993 r. Ric Flair pokonał Sting'a i został międzynarodowym mistrzem. W tym momencie tytuły WCW przestały mieć jakiekolwiek powiązania z tytułami NWA. Flair połączył oba tytuły w jeden tytuł mistrza świata WCW. Nazwa tytułu została zmieniona wiele miesięcy po tym jak NWA praktycznie przestało istnieć. WCW jednak nie jest i nigdy nie było NWA. Jedyne co łączyło obie federacje to wspólne tytuły przez pewien okres.

WCW jak na stosunkowo młodą federacje radziło sobie całkiem dobrze. Poziomem oczywiście ustępowali jeszcze WWF, ale mieli ambicje i mierzyli wysoko. Wkrótce w WCW pojawiło się sporo nowych ludzi, w tym największa gwiazda tamtych czasów, Hulk Hogan. Wszystko szło w dobrym kierunku.

4 września 1995 r. nastąpił przełom. WCW zorganizowało pierwszą w pełni od nich tylko zależną galę o nazwie WCW Monday Nitro. Był to niejako odpowiednik WWF Monday Night Raw. Lex Luger, mający wówczas bardzo niską pozycję w WWF specjalnie opuścił tą federację, wracając do WCW by pojawić się na pierwszej gali Nitro. Początkowo nie wyglądało to za ciekawie. Gale były dosyć krótkie i nie stały na zbyt wysokim poziomie. Liczyło się jednak to, że WCW ma wreszcie jakieś własne podłoże, w które może do woli inwestować i ulepszać. Kilka miesięcy później widać już było efekty pracy Eric'a Bischoff'a, jak i innych ludzi związanych z WCW. Gale stawały się dłuższe i ciekawsze z tygodnia na tydzień.

Prawdziwe sukcesy WCW zaczęło odnosić w połowie 1996 r. Do WCW przybyli w tamtym czasie Scott Hall, Kevin Nash, Sean Waltman i kilku innych zapaśników. Świetna dywizja cruiserweight z Dean'em Malenko, Rey'em Mysterio Jr., Juventud'em Guerrerą na czele dawała widzą WCW to czego nie mieli w WWF. WCW idąc także śladem WWF i wykorzystując swoje nowe nabytki (Hall i Nash) stworzyło nWo na wzór The Kliq. Doprowadziło to do konfliktu nWo kontra reszta świata, który bądź co bądź przyniósł kilka korzyści. Pierwszą była zmiana wizerunku Sting'a, który był chyba najlepszym wynikiem działalności nWo. Nowy, trupi wizerunek Sting'a został doskonale przyjęty. Była to kolejna rzecz jaką nie mogło się poszczycić WWF, gdyż w całej swej długiej historii nie stworzyli równie ciekawego i interesującego wizerunku. Nastąpiła także promocja kilku niżej notowanych zapaśników. Promocja Diamond'a Dallas'a Page'a była strzałem w dziesiątkę.

Niestety wszystko to nie pozwoliło WCW na wyprzedzenie WWF w wojnie oglądalności. Mimo to utrzymywali wysoki poziom i co najważniejsze ciągle dążyli by przebić WWF. W roku 1997 WCW nie obniżyło poziomu gal. Wręcz przeciwnie, jeszcze go polepszyli. W połowie roku do WCW przybył Curt Hennig, jeden z najlepszych zapaśników w historii, prawdziwa gwiazda początku lat 90. Niedługo po nim na ringach WCW pojawił się Bill Goldberg., postać znana bardziej fanom futbolu amerykańskiego. WCW zrobiło to czego nikt wcześniej by się nie spodziewał. Zrobili z byłego futbolisty prawdziwą gwiazdę. Pokonywał jednego za drugim i już po kilku miesiącach świętowal swój pierwszy sukces, zdobycie tytułu mistrza Stanów Zjednoczonych. Pomysł ten może wydawać się bezsensowny i głupi, ale fani WCW bardzo polubili Goldberg'a. Wcześniej w WCW pojawił się także Raven z kilkoma innymi byłymi zapaśnikami ECW (m. in. Perry'm. Saturn'em i Stevie'm. Richards'em). Raven jako zapaśnik walczący w walkach hardcore'owych nie miał dla siebie zbytnio miejsca w WCW. Walczył w normalnych walkach, ale efekt nie był zły, gdyż jego walki wcale nie stały na niskim poziomie. W listopadzie 1997 r. w WCW pojawił się Bret Hart. Postać, która od lat byłą symbolem WWF po kilku nieporozumieniach związanych z charakterem Vince'a McMahon'a postanowiła opuścić swoją dotychczasową federację i przyjąć propozycję Eric'a Bischoff'a.

Raven's Flock miało wielki wpływ na promocję Billy'ego Kidman'a. Młody zapaśnik występował na małych galach, a o występnie na PPV mógł tylko pomarzyć. Wstąpienie do tej grupy pozwoliło mu się niejako wypromować i tuż po rozpadzie został jednym z najlepszych zapaśników w dywizji cruiserweight. Dywizja cruiserweight dalej utrzymywała wysoki poziom, a konflikty były coraz ciekawsze. WCW niestety nie bardzo miało rolę dla Bret'a Hart'a. Zapaśnik ten jako jeden z najlepszych nie otrzymywał wystarczająco dużej promocji i musiał zadowolić się rolą średniaka. Rok 1998 również był w wykonaniu WCW bardzo dobry. W następnych miesiącach nic ciekawego się nie wydarzyło. Konflikt nWo Hollywood z nWo Wolfpac został zakończony, obie grupy połączyły się ponownie. Nie był to dobry pomysł, mając na uwadze wspaniały konflikt obu grup sprzed kilku miesięcy. Ciekawym pomysłem natomiast było zabranie Rey'owi Mysterio Jr. maski (podobnie jak Guerrerze ok. 12 miesięcy wcześniej). Po tym zdarzeniu Mysterio Jr. otrzymał niesamowitą promocję pokonując największych zapaśników WCW. Stoczył w tamtym czasie kilka świetnych pojedynków, które poziomem przypominały jego klasyczne walki z Ultimo Dragon'em czy Dean'em Malenko. Następnie do WCW wprowadzono tytuł Hardcore. Posunięcie to z marketingowego punktu widzenia było dobre. WWF posiadało już dywizję hardcore, a w ECW walki tego typu były znakiem firmowym. Był tylko jeden problem... WCW nie posiadało zapaśników mogących walczyć w tej dywizji. Sandman ściągnięty z ECW był w WCW cieniem samego siebie. Raven nie mając dobrego przeciwnika nie mógł zabłysnąć pełnym blaskiem. Niestety pomysł ten okazał się porażką, a WCW z kilku normalnych zapaśników zrobiło zapaśników hardcore'owych i jeszcze oczekiwało w ich wykonaniu wspaniałych walk. Tak więc w 1999 r. wszystko zaczęło się powoli sypać. Co gorsze w lecie telewizja TNT została zakodowana i tylko nieliczni mieli możliwość oglądania wrestlingu na tej stacji. Innym pozostawał w dalszym ciągu analogowy DSF lub podobnie jak TNT zakodowany Sky Sports.

Każda dobra czy zła passa ma swój koniec. W tym przypadku była to dobra passa i skończyła się mniej więcej pod koniec 1999 r. Gale nie były jeszcze najgorsze, bynajmniej były słabsze i to o wiele od tych sprzed kilku miesięcy. Pod koniec 1999 r. i na początku 2000 r. miała miejsce promocja dwóch znakomitych zapaśników, którzy wcześniej nie mieli zbyt wysokiej pozycji. Chodzi oczywiście o Bret'a Hart'a i Chris'a Benoit. Pierwszy promocję otrzymał Hart, który po dwóch latach pobytu w WCW wreszcie został mistrzem świata (wcześniej był pięciokrotnym mistrzem świata w WWF). Niestety Hart odniósł kontuzję, która praktycznie zakończyła jego karierę i wówczas przyszedł czas na Benoit. Na Souled Out zapaśnik ten zdobył upragniony tytuł mistrza świata, ale już następnego dnia przeniósł się do WWF i tytuł pozostał bez właściciela. Śladem Benoit poszło wielu innych zapaśników, reszta wcześniej nie przedłużyła kontraktów lub została zwolniona i w efekcie roster WCW zaczął wyglądać dosyć marnie, a gale były coraz gorsze. Nieco wcześniej w WCW pojawił się człowiek, mający zbawić i uratować WCW, nazywał się Vince Russo...

"The Powers That Be" - tak nazywani byli Vince Russo, Ed Ferrera i Bill Banks. Owi panowie zrzekli się występów w WWF i przyjęli propozycję Eric'a Bischoff'a. Vince Russo został mianowany nowym booker'em WCW. Z góry uznany został za zbawcę, mającego poprawić sytuację w federacji. Wcześniej Russo zajmował się pisaniem dla magazynu WWF. Russo próbował wprowadzić do WWF własne pomysły. W 1998 r. dołączyli do niego Ferrera i Banks. Żaden z nich nie miał jednak zbyt wysokiej pozycji w WWF, co przyczyniło się do ich późniejszego przejścia do WCW. Russo i jego pomagierzy niestety zamiast pomóc WCW jeszcze bardziej pogorszyli jego sytuację. Sam Russo nie uznawał się jednak za winnego. Chodził z podniesioną głową i realizował swoje pomysły. Nie wiedzieć czemu Russo zaczął promować Jeff'a Jarrett'a, który przybył do WCW jako średniak WWF. Ów zapaśnik bez większego wysiłku stał się gwiazdą WCW i w niedługim czasie zaczął zdobywać tytuły. To jednak Russo postanowił wylansować walczących i nie odnoszących w WCW większych sukcesów Hart'a i Benoit'a. Niestety Russo miał więcej pomysłów złych niż dobrych i w rezultacie doprowadziło to do tego, że z solidnych fundamentów WCW zostały zgliszcza.

Sytuacja finansowa nie była najlepsza, a wprowadzenie tytułów Tag Team'ów dla zapaśników wagi cruiserweight było kolejnym nietrafionym pomysłem, gdyż wówczas w WCW było tylko kilka tag team'ów mogących walczyć o te tytuły. Promocje Scott'a Steiner'a i Booker'a T też nie pomogły. WCW było już stracone. Co gorsza nie było w ogóle pieniędzy by to dalej trzymać, a już nie mówiąc o tym by inwestować. Chęć wykupienia federacji wyrazili Jerry Jarrett i Eric Bischoff. Niestety żaden z nich nie odkupił praw do WCW, gdyż Ted Turner sprzedał je do WWFE. 26 marca 2001 r. odbyła się ostatnia w historii WCW gala Nitro. Wiadomo już wówczas było, że WCW wpadnie w ręce Vince'a McMahon'a. Aby jednak podnieść atrakcyjność całej sytuacji postanowiono, że na ostatnim Nitro pojawi się Shane McMahon i ogłosi się nowym właścicielem WCW. Tak też się stało i w rezultacie doprowadziło to do konfliktu Vince'a (właściciela WWF) z Shane'm McMahon'em (właścicielem WCW).

Obecnie w WWE nie ma żadnego akcentu związanego z WCW. Tytuły mistrzowskie zostały zniesione i sytuacja przypominająca niejako tą z WCW i NWA wróciła do normy. Jedni mistrzowie, jedni zapaśnicy, jedne gale i PPV. Tytuł używany obecnie w WWE jako mistrzostwo świata nie jest już uznawany za tytuł WCW. W sieci co pewien czas pojawiają się głosy o rewolucji jaką może wprowadzić w WWE Eric Bischoff. Nikt nie wie jednak na ile jest w tym prawdy. Miejmy nadzieję, że kiedyś jeszcze znajdą się potrzebne pieniądze i WCW wróci jako samodzielna federacja...

Opracował : nWo

---

Extreme Championship Wrestling

ECW "narodziło się" w 1994 roku . Tod Gordon dzierżył wówczas władzę w federacji i wychodziło mu to .. srednio . Nie będę tu mówił o finansach (bo takowych w 100% nie znam) lecz o prowadzeniu federacji , zawodnikach itp. Gordon miał na samym poczatku jedynie czterech w miarę znanych wrestlerów , a byli to : Shane Douglas, Too Cold Scorpio , Cactus Jack i powracajacy z FMW Sabu . Niebawem dołaczył jeszcze Terry Funk jednak nie zagrzał on długo miejsca w ECW i walczył przeważnie w Japonii dla FMW i IWA . Gordon miał o tyle trudniej iż dopiero zaczynał tworzyć federacje . Było w prawdzie mnóstwo utalentowanych wrestlerów jednak nie byli oni zbyt znani (Malenko,Guerrerro,Sandman,Dreamer ,Taz,Benoit itd.). Gordon miał jednak wiele szczęscia albowiem u jego boku stał Paul Heyman który po baardzo bladych poczatkach federacji jeszcze uważanej za częsć NWA , wprowadził do ECW powiew swierzosci i "stworzył" nowe gwiazdy . Za duży sukces trzeba tu uznać przede wszystkim Ravena . Raven jak dla mnie to szczery przykład , jak wielkie federacje marnuja wielki talent . W WCW od dawna było o tym wiadomo , jednak Scott Leavy po swojej przygodzie w WWF mógł mysleć o zakończeniu przygody z wrestlingiem . Niestety ale bycie managerem teamu Quebecers , na dodatek jako .. Johnny Polo nie nastrajało optymistycznie i raczej nie otwierało drogi do wielkiej kariery . Heyman stworzył jednak wtedy gimmick Raven'a który jest chyba jednym z najlepszych gimmicków lat 90'tych . W latach 94-95 za główne feudy uchodziły konfrontacje na linii tag teamów na czele z Public Enemy i Gangstas , feud Douglas'a i Funk'a w który jeszcze wmieszał się Sabu , oraz konflikt Guerrerro - Malenko w który nieznacznie wmieszany był Too Cold Scorpio . Ostatnia trójka przez praktycznie całe lata 94-95 wymieniała między soba TV Title . Dla federacji było to niewatpliwy + , albowiem i Malenko i Guerrerro oraz Scorpio stali się siła napędowa federacji a walki z ich udziałem zawsze stały na wysokim poziomie . Sandman który był już niegdys mistrzem ECW powrócił z poprawionym gimmick'iem i stał się kolejnym "wielkim" ECW a w niedalekiej przyszłosci jego feud'y z Whipwreck'iem , Jack'iem, Austinem i Ravenem spowodowały iż stał się IKONA , federacji Gordona . Wspomnieć należy także o dużym promowaniu Taz'a który wczesniej znany jako Tazmaniac , walczył z bujnymi lokami na głowie, pomalowana twarza i biegał na boso :)) (nie wiem czemu ale zawsze ten gimmick uważałem za jeden z największych shit'ów w historii ECW , a smiać nie mogę się przestać do dzis:)) . Taz jak wiadomo warunki fizyczne miał nie najlepsze , jednak w ECW nie liczyło się to , jak ktos wygladał , a najważniejsze były umiejętnosci czysto wrestlerskie (Thank God) . Ogólnie za panowania Gordon'a w ECW więcej było "osiłków" , niż pod panowaniem Heyman'a kiedy to na szersza wodę wypłynęli Storm, Candido,RVD,Spike, Lynn czy Credible . Oczywiscie nie znaczy to iż tamtejsi wrestlerzy mieli słabe umiejętnosci . Zdarzały się walki które zanudzały jak pojedynki Bruise Brothers , Brian'a Lee (prócz walk z Dreamer'em) Headhunter's czy One Man Gang'a , na szczęscie jednak ci panowie nie zagrzali w federacji zbyt długo miejsca (wyjatek Lee) i postawiono na bardziej umiejętnie walczacych zawodników. Tutaj za bardzo duzy + nalezy uznać pojawienie się cruiser'ów , jak Rey Mysterio, Juventud Guerrerr'a , czy Psicosis (choć to nie cruiser) a następne dokooptowanie Pitbulls , Richards'a i kilku ładnych pań jak : Kimono Wanalaya , Lady Alexandra , Beulah , Francine , czy Miss Patricia . To już było niewatpliwie sporym krokiem ECW na przód i spowodowało iż do federacji zaczęli przybywać bardziej znani zawodnicy jak Austin , Brian Pillman czy nawet Matt Borne znany w WWF jako .. Doink , a w ECW wystepujacy jako .. Borne Again ( trzeba przyznać iż Borne nie miał tylko i wyłacznie szczescia ,albowiem gimmick przez bardzo wiele osób był odbierany pozytywnie) . Koniec roku 95 i poczatek 96 to już tylko i wyłacznie dwa bardzo ciekawie prowadzone feudy Pitbulls vs Shane Douglas oraz Sandman vs Raven (tylko po kiego wmieszali żonkę i synka ? blee..) . Tutaj należy powiedzieć o końcu panowania Gordon'a . Sprzedał on swoje udziały Heyman'owi , chociaż sam Gordon .. się tego wypiera .

Paul Heyman zawsze pomagał Gordon'owi , a kiedy przejał federację , ta znajdowała się w swoim najlepszym okresie od czasu powstania . Zwłaszcza feud Sandman vs Ravnen spowodował iż ECW było bardzo blisko szczytu . Heyman miał talent to odnajdywania i tworzenia nowych "perełek" a następnie gwiazd . Za takie "perełki" należy uznać Lance'a Strom'a , RVD, Jerry Lynn'a , Tajiri'ego , Dudleyz czy Eliminators którzy wprawdzie debiutowali za kadencji Gordon'a , ale dopiero Heyman pozwolił im się wybić . W 1996 roku najważniejszym feudem była już konfrontacja Antony Durante (Pitbull #2) vs Shane Douglas . Raven wprawdzie nadal walczył z Sandman'em jednak ciagnęło się to na tyle długo (ponad rok) iż można się było tym nieco znudzić . Ożywienie nie watpliwie wprowadziło BWO w skład którego wchodzili Richard's , Super Nova, Blue Meanie . W dywizji Tag Team'ów trwała wojna na linii The Eliminators vs The Gangstas a pas TV Title , po krótkiej kadencji Chris'a Jericho zdobył Shane Douglas i trzymał go prawie rok (przegrał z Taz'em) . 1997 rok to nowa historia ECW . Rok wczesniej federację opuscili Cactus Jack i Public Enemy (oni z końcem 95) a ciężko było ich zastapić . Dlatego też do ECW powrócił Terry Funk , oraz Sabu który rozpoczał bardzo mocno nagłosniony feud z Taz'em ( na tyle iż Sabu pojawił się podczas jedngo z epizodów RAW w 97 i zaatakował Taz'a ) . Pierwsza połowa 97 roku to własnie feud Sabu vs Taz , oraz Terry Funk vs Raven (tutaj bardzo ważna rolę odgrywał Richards , który także rozpoczał feud z Raven'em) . Natomiast 13 kwietnia 1997 roku stał się przełomem w ECW . Pierwsze PPV - Barely Legal i utrata pasa przez Raven'a na rzecz Terry' Funk'a . Gala stała na wysokim poziomie ale walka uważana za ta która powinna być najlepsza i która powinna budzić najwieksze emocje czyli Sabu vs Taz , okazała się ... niewypałem . Niestety ale pojedynek zawiódł (mnie także) , był zwyczajnie jakis bezbarwny , więcej w nim było submission'ów niż normalnej walki w stylu ECW . Do tego końcówkę popsuło wejscie RVD i zaatakowanie Taz'a . Heh mielismy taka sytuacje iż w ciagu tych 4 miesiecy raz Taz był facem a Sabu heel'em , potem na odwrót , a podczas PPV doszło do kolejnej zmiany . Istny galimatias . Niedługo po Barely Legal , federację opuszcza Raven , Saturn także odchodzi z Eliminators natomiast Mustafa opuszcza Gangstas . Kolejna luka która trzeba czyms zapełnić i tu pojawia się niespodziewanie .. Bam Bam Bigelow . W federacji tag team tworza także Lance Storm & Chris Candido , oraz F.B.I (Little Guido & Tracy Smothers w/Tommy Ritch) . Jednak najlepiej odbierany przez fanów okazał się tag ... Kronus (Eliminators) & New Jack (Gangstas) który to walczył z Dudleyz oraz F.B.I . Druga połowa 97 , to także dziki pojedynek Sabu vs Terry Funk i ostatecznie utworzenie Triple Threat z nowym mistrzem ECW - Douglas'em ( oprócz niego w skład wchodzili Bigelow & Candido). W kolejnych latach z federacji ponownie odeszło kilku wrestlerów , ale i kilku się pojawiło : Awesome, Tanaka, Al Snow , Tajiri, Jerry Lynn , Justin Credible, Steve Corino , Rhino, Super Crazy , Kid Kash , Sid - to tylko niektóre nazwiska które zasiliły ECW . Lata 99-00 kręciły się wokół walk Jerry'ego Lynn'a i RVD , Awesome vs Tanaka i potyczek cruiserów , do tego dodać należy walkę Dreamer'a , Crazy'ego i Sandman'a z The Network (Corino , Rhino, Tajiri,Cyrus) i walki z Impact Players (Credible & Storm). Do federacji powrócił także Raven (utworzył tag z Awesome'em) oraz na kilka walk - Taz . Hehe , zreszta Taz powrócił w zasadzie dlatego , aby dać w kosć Bischoff 'owi i ukazać wyższosć McMahon'a (oczywiscie Heyman sprowadził Taz'a ponownie głownie z tego powodu) . Udało się także podpisać umowę telewizyjna z TNN i moglismy ogladać dwa programy - ECW on TNN oraz ECW Hardcore TV . Niestety ale w 2000 roku ECW padło . Korporacja HHG ogłosiła bankructwo . 4 kwietnia w Nowym York'u zbierano petycje , jednak i to nie pomogło . ECW było winne 8,881,435 $ . Ciężko powiedzieć kogo należy winić za ten upadek . Nie sadze aby współpraca ECW z McMahon'em przynosiła im korzysci . Fakt iż kilku wrestlerów jak choćby Al Snow dzięki tej współpracy ponownie pojawiło się w WWF , jednak ja mam mieszane uczucia co do tej współpracy . Nie można winić tylko WWF . Federacja zalegała przecież dosłownie wszystkim , jednak federacji zalegali także In Demand(PPV) , Acclaim Entertiment (wydał gry Hardcore Revolution i Anarchy Rulz) oraz Orginal San Francisco Toy Company (figurki) . Niestety otrzymane pieniadze także by nie pomogły .

Oto i lista największych gwiazd w historii ECW (o wszystkich dowiecie się na stronie http://www.wrestler.prv.pl/ ) :

RVD , Sabu , Jerry Lynn , Steve Austin , Dudley Boyz , The Eliminators (Saturn & Kronus) , The Public Enemy (Johnny Grunge & Rocco Rock - R.I.P) , Tommy Dreamer , Cactus Jack , Raven , Terry Funk , Sandman , New Jack , Mike Awesome , Masato Tanaka , Justin Credible , Lance Storm , Bam Bam Bigelow , Shane Douglas , Tajiri , Stevie Richards , Taz , Sid (tylko kilka miesięcy) , Rhino , Nova .

Opracował: Deliquent